خدایا ..

چه لحظه هایی که در زندگی ترا گم کردم اما تو همیشه کنارم بودی ...

چه دقیقه ها که حضورت را فراموش کردم اما تو فراموشم نکردی...

چه ساعت هایی که غرق در شادی و غرور، تو رو که پشت همه موفقیت هام قایم شده بودی از یاد بردم اما تو همیشه به یادم بودی ...

وقتی خسته از همه جا و همه کس ناامیدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادی...

وقت از آدم های دور و برم دلم گرفت ...

و دنیا غم هاش و بهم ارزونی کرد تو به قلبم آرامش دادی...

تو با حضورت به خنده هام هدف دادی ، به گریه هام دلیل دادی ، به زندگیم ، به نفس کشیدنم رنگ دادی...

وقتی قلبم تپید تو همه عظمت و بزرگیت رو تو قلب کوچک و خسته ام جا دادی...

وقتی بهم بخشیدی و ازم گرفتی فهمیدم این معادله زندگیه نه غصه خوردن واسه نداشته هاش ...

نه شاد بودن واسه داشته ها ...

و وقتی به ازای نداشته ها بهم چیز های دیگه ای دادی اونوقت به بزرگی و مهربونیت بیشتر پی بردم ...

و فهمیدم بیشتر از اون چه که هستی باید مهربون باشی ...

خدا جونم خیلی دوست دارم خیلی زیاد و به خاطر همه چیز ممنون.....

خدایا به خاطر سه چیز سپاسگذارم

دادن هایت ندادن هایت گرفتن هایت.......

دادن هایت را نعمت ، ندادن هایت را رحمت ، گرفتن هایت را حکمت

فیلم زندگی جنگ و دیگر هیچ فالاچی با این جملات تمام شد:

می چسبونمت به خودم

نازت می کنم

و از پشت چشم های بسته ات به صورت نگاه می کنم.....

"تو تمام خواسته منی"

خیلی زیاد

بعضی وقت ها که می شینم فکر می کنم احساس می کنم حتی از فکر کردن بهشون هم می ترسم

انگار باورم نمی شن یه جورایی که اینا آرزو های من هستن

حتی از آرزو داشتن هم می ترسم.

بعد به تو فکر میکنم

به خودم

به یه آینده٬

"من آینده ام رو با تو دوست دارم"

بعد تصمیم می گیرم

می خوام سعی کنم

می خوام آرزو داشته باشم

می خوام نترسم

می خوام انقدر حرف نزم.

مدعی بودند که دوستم دارند اما جز ناراحتی برایم هدیه ای نداشتند.میدونی مشکل چیه؟ مشکل اینه که ما محبت کردن بلد نیستیم.محبت کردنمون هم ، مثل دوستی خاله خرسه هستش.جز یک نفر! شما چطور؟ بلدی محبت کنی؟

.....................

کوچیک که بودم فکر می کردم هر کس هدیه گرانبهاتری بهم بده ،منو بیشتر دوست داره.به جرات میتونم بگم تا همین سه ،چهار سال پیش هم ،همینطور فکر می کردم.اما حالا می بینم بیشترین خاطراتم از کم ارزشترین هدایا هستند.اما هدیه ای که تا ابد برام میمونه راهنمایی های یک نفره که مسیر زندگیمو به کلی دگرگون کرد و رویاهایم را رنگی دوباره بخشید و سرمشقی بود برای تمام لحظات زندگیم.

.....................

نمی دونم تا حالا شده بزرگترین آرزوتون تو روز تولدتون این باشه ،اونی که عاشقانه دوستش دارید زنگ بزنه بهتون و تولدتون رو تبریک بگه و به این بهونه بتونید باهاش چند کلمه حرف بزنید و بفهمید که اونم به یادتونه؟

بعدا که فراموشت کنم چی از تو برای من می مونه؟

..............

با هم می شینیم٬ می گیم٬ می خندیم٬ زندگی می کنیم. پا می شیم٬ می ریم٬ فراموش می کنیم...

...........

مضحکه قرار دادن این و اون چه آسونه وقتی خودمون انسان باهوش و فرهیخته و زرنگی باشیم!

............

"حسرت"

       "گریه"

          " ندامت"

       این تمام چیزی هست که مونده.

.............

نشد. واقعا نشد این اواخر ببینمت. حرف ها نگفته برات زیاد دارم و هیچ وقتی برای گفتنشون پیدا نکردم.

کاش خداحافظیمون بهتر از این بود.

(اگه یه وقت از این ورا رد شدی اینا رو بخون)

بیا و تو باغبان شو .

کودکی مثل یک خواب بود، چون رؤیایی خوش که در تمام آن خاطرات رد پای تو مانده
گذشته من سر شار از بوی توست 
تو که با خنده‌هایم خندیدی و با اشکهایم گریستی
تو که زیباترین ترانه دنیایی
لحظه‌های من لبریز از عطر توست
این منم محتاج آغوشت، محتاج نوازشت 
مرا می‌بینی؟
صدایم را می‌شنوی؟نامه‌ام را می‌خوانی؟
نامه را چون قاصدکی به سویت پرواز می‌دهم
ای کاش اینجا بودی
در همه لحظه‌ها جای تو خالی .......

به نام اهورامزدای پاک

دوست داشتم دوستم بدارند اما باعث دوری اطرافیان از خودم شدم.

کاش میتونستم چشمامو روی هم بزارم و به گذشته ها سفر کنم.نه اینکه از شرایط موجود ناراضی باشم اما همیشه از یاداوری خاطرات لذت میبرم.

قوه تخیلم تحلیل رفته.قسمتهایی از گذشته ام برایم گنگ شده.نمیدونم چرا نمیتونم به یادشون بیارم.

چند وقتیه فکرهای نامید کننده ای ذهنمو به خودش مشغول کرده. کاش میشد قسمتهایی از ذهنمو با پاک کن پاک کنم.دلم به هیچ کاری نمیره .نمیخوام خودمو به جریان اب بسپارم به قول معروف شنا کردن در جهت اب از ماهی مرده هم بر میاد.

میخوام ثابت کنم وجود دارم اما راهشو بلد نیستم.

کاش یه خورده به ادم اطمینان میکردن.باور میکردن که اونهم میتونه.کاش عقل ادما با سنشون اندازه گیری نمیشد.

همیشه کارها رو تا حدی پیش میبریم که گندش در میاد.نمیدونم کی یاد میگیریم میانه رو باشیم.

دارم سعی میکنم بر خودم تسلط پیدا کنم.نمیخوام تحت تسلط دربیام.

کاش پدرانمان به اندیشه ما مجال بروز میدادند و ما را متهم به خامی نمیکردند.منکر ارزش تجربه نیستم اما تجربه در برابر دانش رو به گسترش امروز کم کم دارد محو میشود.کارها با حساب و دقت بیشتری انجام میشه و احتمال اشتباه تا حد زیادی کاسته شده.

روبروی اینه ایستادم.سعی کردم تقدیرم رو از روی پیشونم بخونم تا شاید بروز اتفاقات برایم قابل درک تر بشه.خودمو کاملا به اینه نزدیک کردم به طوری که بخار بازدمم بر اینه نقش بست.خودم رو در سیاهی چشمانم دیدم.با خودم احساس غریبی کردم.چرا خیلی از ماها با خودمون غریبیم؟ نتونستم چیزی از روی خطوط موازی پیشونیم بخونم.به عقیده من تقدیر وجود داره اما نه به ان طوری که ما فکر میکنیم.به نظر من وجود هر کدام از ما بنا به دلایلی هستش.هر کدوم از ما اثراتی بر دنیای پیرامون خود داریم که در زندگی دیگران تاثیرات قابل توجهی داره.حساب کتابش یه خورده زیادی پیچیده هستش که فکر ما قادر به تحلیل اون نیستش.

سعي کن تنها باشي: زيرا تنها به دنيا آمده اي و تنها از دنيا خواهي رفت. بگذار عظمت عشق را درک نکني: زيرا آنقدر عظيم است که تو را نابود خواهد کرد. بگذار خانه ي عشقت خالي از وجود باشد: زيرا اگر عشقي در آن منزل کند به ويرانه هاي آن هم رحم نخواهد کرد. اما اگر عاشق شدي، سعي کن تنها يک نفر را دوست داشته باشي. سعي کن عشقي که داري عشق پاک باشد، به خنده ي او بخند و به گريه ي او گريه کن و تنها براي عشق خود قدم برد 

، ارزانترين وسيله براي وسعت بخشيدن به نگاههاست . تو آخرين بار كي لبخند زدي ؟

و اما امروز در بلاگ ...

اگر در جاده رویاهاتان سفر می کنید ، به آن متعهد باشید . هیچ دری را باز نگذارید تا بهانه شود . بهانه ای مثل اینکه : " خوب ، این همان چیزی نیست که می خواستم ." بذر شکست در همین جا نهفته است .

مسیر خود را بپیمایید . حتی اگر گامهای شما نا مطمئن است ، حتی اگر می دانید می توانستید این مسیر را بهتر بپیمایید . اگر امکانات خود را در لحظه اکنون بپذیرید ، بی تردید در آینده پیشرفت خواهید کرد . اما اگر محدودیت های خود را انکار کنید ، هرگز از آن ها رها نمی شوید .

شجاعانه با مسیر خود روبه رو شوید ، و از انتقاد دیگران نهراسید و مهم تر از همه نگذارید با " خود انتقادی " فلج شوید .

خداوند در شب های بی خوابی همراه شما خواهد بود ، وبا عشق خویش اشک های شما را خواهد زدود .

خداوند یار شجاعان است

!!

من عاشقم به آنچه که ندارم و دیگر هرگز به دست نخواهم آورد به آنچه که نابود شد به آنچه که از هم گسست به آنچه که حتی از دورترین نقطه فکرم گریخت من مجنونم به آن که بیش از همه زجرم داد و کمتر از همه دوستم داشت به آن که بدست فراموشیم سپرد و گریخت به آنکه از من گسست و از من برید من شاهدم به آن چه که در نیمهای شب خموش و آرام به نام اشک گرم  و لرزان بر گونه ام سرازیر شد بر ستمکاریهای دنیایی مون بر نیرنگها و فریبها من دورم از خوشی ها و شادی های سعادتها و نیک بختیها از آن چه شور و شعف میافریند و دلها را به زندگی امیدوار می سازید از آن چه برق اشک شادیها را در چشمها منعکس می کند من خموشم به زیر نگاههای یاس آلود دیگران در مقابل ستمهای دیگران و روزگار من حسرتم در برابر بدست آوردن او در برابر یادآوری محبت ها و غم های او در پیش خاطرات شیرین گذشته من گریزانم از آفرینش از آنکه به وجودش آورد در قلبم جایگزینش کرد و بعد یکباره با پاره ای از قلبم یکی بود از آن که رنج را آفرید در مقابل خوشبختی را نمی خواهم غمها را به خاطرش می ستایم....

                                        **********************************

                                                       (  به یاد او که فراموشم کرد)

چگونه فراموشت کنم تو را ه از خرا به های بی کسی به قصر سپید عشق هدایتم کردی عاشقی بی قرار و یاری با وفا برای خویش ساختی آهو بره ای شده ای که دوستی گرگ را پذیرفتی و برای اشکهایی او شانه هایت را ارزانی داشتی و با صداقت عاشقانه ات دلش را به دست آوردی چگونه فراموشت کنم تو را که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم و طپش قلبت را حس می کردم و به جستوجوی یافتنت به درگاه پروردگارم دعا می کردم که خدایا پس کی او را خواهم یافت...

چگونه فراموشت کنم تو را که همزمان با تولدت در قلب همه را فراموش کردم برایم تمامی اسمها بیگانه شده اند و همه خاطرات مرده اند دستم را به تو می دهم قلبم را به تو می ذهم فکرم را نیز به تو می دهم بازووانم را به تو می بخشم و نگاهم از آن توست و شانه هایم که نپرس دیگر با من غریبه اند و تمامی لحظات تو را می خواهند و برای عطر نفسهایت دلتنگی می کنند چگونه فراموشت کنم  تو را که قلم سبزم را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت هم رگ نوشته هایم باشد قبلا سبز را نمی شناختم بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم سبز را با تو شناختم و دلم می خواهد که با یاد تو همیشه سبز بنویسم دلت را به من بده فکرت را به من بده سرت را روی شانه هایم بگذار و بگذار عطر کلی ات را میان همه قسمت کنیم.

وقتى بعد از دو سال قرار شد دوباره ببينمش تمام خاطرات گذشته برم تداعى شد.وقتى روز موعود رسيد براى ديدنش ثانيه شمارى مى كردم.هنگام ورود وقتى نگاهم با نگاهش گره خورد قلبم هورى ريخت پايين.طپش هاى قلبم به شدت زياد شده بود.عرق سردى رو در تمام وجودم حس كردم.پس از احوال پرسى مختصرى به سمت اتاقم رفتم.در مدت اقامتش هر وقت مى خواستم باهاش حرف بزنم پشيمون ميشدم.هميشه وقتى ميخواست چيزى بگه از نگاهش ميشد همه چيز رو فهميد.و اون داشت با اون نگاه به من ميگفت كه تو خراب كردى.از اعتماد من سوء استفاده كردى.نگاهش رو در تمام وجودم حس ميكردم.مدتهاست به خاطرات اشتباهاتم خودم رو سرزنش ميكنم.اما همه اين كارها بخاطر علاقه من به او بود كه قدرت فكر كردن رو از من گرفته بود.

اكثر افراد در چنين حالاتى مى گويند كاش زمان به عقب برميگشت.اما نظر من اينه كه بايد با ناملايمات زندگى ساخت.نبايد تسليم زندگى شد.اگر اين اشتباهات پيش نمى امد درسهاى امروز را نمى گرفتم.

عشق او تمام وجود منو تسخير كرده.آرى من عاشق او شدم.وقتى صحبت از عشق ميشه ياد فيلم هفت عروس و هفت برادر ميوفتم كه در فيلم گفت عشق مانند سرخك ميمونه.يك بار بيشتر مبتلا نميشى.

من هم نظرم همينه يا حداقل اگه دوباره عاشق بشى به اندازه دفعه اول نيست.

ببخشيد كه سرتون رو درد اوردم.